Dziś w nocy około 4.30 za moim oknem rozległ się ryk: „Polska mistrzem świata”, a następnie ryk trąby. Jak ten Paszczak, co zimą zjeżdżał z gór na nartach i trąbił. Od kilku dni wszędzie słychać trąby Paszczaków. Korowody ubranych w biało-czerwone stroje Paszczaków wychodzą z pubów, gdzie demonstrowały swoje zaangażowanie sportowe. Samochody wypełnione Paszczakami skądś wracają, a gdy tylko otworzą się drzwi z wnętrz pojazdów wysypują się puste puszki po piwie.

Pamiętam, jak dwa lata temu poszłam z moim lwiątkiem do pubu i gadaliśmy sobie. Nagle w lokalu rozpostarto ekran a Paszczaki wpadły ławą, zajęły miejsca, każdy miał ze sobą, może nie termos zupy ogórkowej jak normalny smok i do czego jestem przyzwyczajona, ale wielki kufel piwa. Znaleźliśmy się z lwiątkiem w środku paszczackiego rytuału oglądania 25 facetów w krótkich majtałasach, biegających po boisku za piłką. Zwialiśmy szybko, a gdy już byliśmy za górami i za lasami uczynny Ł. wysłał nam sms: uważajcie, bo dziś mecz piłkarski.

Mecz był na drugim końcu Europy, ale Paszczaki lubią takie wydarzenia śledzić gromadnie. Mają wtedy poczucie wspólnoty. I świetnie się bawią. Nie przeszkadza mi to, bo zawsze mogę pobawić się w domu w historię o Paszczaku, który kochał ciszę, albo wybrać pub, w którym nie ma ekranu. I wtedy wszyscy są zadowoleni.

Paszczaki nie są złe. Są głośne, kordialne, uwielbiają swoje stado. Kochają gromadne rytuały związane ze sportem. Kibicują piłkarzom nożnym, siatkarkom, Małyszowi, a ostatnio siatkarzom. Czasem także są dumni z polskich bokserów, ale niekiedy ta duma trwa jedynie dwadzieścia dwie sekundy, jak w przypadku pewnego pojedynku z udziałem sportowej klęski wszechczasów, jaką jest Andrzej Gołota. Zanim Paszczak zdążył zamówić piwo przy barze, było po wszystkim. Trzask-prask. Biedne Paszczaki.

Oczywiście miło jest, gdy polscy sportowcy odnoszą sukcesy, albo prawie odnoszą sukcesy, aczkolwiek wiemy, że „prawie” czyni zasadniczą różnicę. To „prawie” to właśnie pojedynek Gołoty, wobec tego prawdziwego sukcesu, jakim było zwycięstwo 3:2 Polaków w meczu siatkówki.

Malkontencki tata jest kibicem, jednakże nie Paszczakiem. To nie jest subtelna różnica. Kibic ogląda to, co go interesuje i będzie to robił bez względu na okoliczności przyrody z tym faktem związane. Paszczak musi tą czynność wykonywać w tłumie podobnych sobie. A jak już Małysz przestanie skakać, albo sędzia odgwiżdże koniec meczu, to Paszczak musi wyjść na ulicę i opowiedzieć wszystkim, jak bardzo czuje się dumny z powodu przynależności do wspólnoty sportowej.

Paszczak nie jest „kibolem”, nie nosi ze sobą siekiery, nie rzuca w nikogo kamieniami z torowiska. Paszczak jedynie rozrzuca wszędzie puszki po piwie, obsikuje bramy by zaznaczyć swoje terytorium, Paszczak uwielbia gadżety podkreślające jego przynależność do wspólnoty: szaliczki, czapeczki, paseczki wymalowane na paszczęce, chorągwie – wszystko to pozwala Paszczakom odnaleźć w okresie wyroju stado.

Paszczaki, jako gatunek występują jedynie w czasie, gdy odbywają się jakieś wydarzenia sportowe. Najprawdopodobniej, bo badania na ten temat nie były prowadzone, same sportu nie uprawiają, chyba że nazwiemy taką czynnością picie piwa na czas. Paszczaki są obupłciowe, aczkolwiek sikaniem po bramach zajmują się głównie Paszczaki-samce, ze względu na budowę układu moczowego. Trąbami także posługują się osobniki męskie, najprawdopodobniej trąba ma duże znaczenie w ich rytuałach godowych. Przypuszcza się, że mają tu znaczenie trzy kwestie. Trąba jest symbolicznym fallusem, a jej głos ma przywoływać osobniki żeńskie. Można w skrócie rzec: głos trąby jest wabikiem, bowiem wśród Paszczaków dość trudno znaleźć feromony. Poza piwnym. Trzecim powodem używania trąby jest chęć podzielenia się radością ze wszystkimi, bowiem Paszczaki wyróżnia spora serdeczność – zwiększająca się z każdą butelką wypitego piwa.

Paszczaki-samice wyróżnia głos wchodzący w ultradźwięki. Szczególnie dobrze jest słyszalny od godziny 24 do 6 rano.

Paszczaki gotowe są jechać kilkadziesiąt, a czasem kilkaset kilometrów by uczestniczyć w wydarzeniu sportowym. Należy dodać, że nie wszyscy wyjeżdżający do Garmisch-Partenkirchen na skoki Małysza są Paszczakami. Prowadzenie badań nad tym gatunkiem jest niebywale trudne, bowiem kibice przejęli część ich zachowań, co można tłumaczyć mimikrą.

Trzeba pamiętać, że dla Paszczaków sam pojedynek, mecz, skok czy cokolwiek innego pełni funkcję wtórną. Funkcją pierwotną jest zgromadzenie, spożywanie i wspólnota doznań euforycznych. A następnie triumfalny powrót do Doliny Muminków z grzmiącymi trąbami. Paszczaki różnych narodowości zazwyczaj nie łączą się ze sobą ze względu na odmienność barw. Nie walczą ze sobą. Są w stanie współistnieć pokojowo na jednym terytorium pubu, zajmując jedynie przeciwległe jego końce i rywalizując ze sobą okrzykami i finezyjnymi solówkami na trąbach, czasem gwizdkach oraz bębnach.

Paszczaki nie są gatunkiem, którego zwykły kibic lub człowiek niezainteresowany sportem mogliby się obawiać. Paszczaki ogólnie są dobrotliwe, wesołe i pełne chęci podzielenia się swoją euforią z otaczającym je światem. Trzeba jedynie popracować jeszcze nad kwestią panowania Paszczaków nad ich odruchami fizjologicznymi.

Gdy spotkamy Paszczaka sikającego lub rzygającego w naszej bramie nie należy krzyczeć. Wtedy bowiem zbiegnie się natychmiast całe stado i zacznie bronić osobnika, któremu w ich mniemaniu dzieje się krzywda. W toku badań ustalono, że wystarczy Paszczaka zawstydzić. Niestety nie jest jasne, czy one się uczą. Możliwe jest też, że znaczenie terytorium ma charakter rytualny i jest częścią zachowań o charakterze wspólnotowym.

Dziękujemy Państwu za wysłuchanie audycji. Dla Państwa, o zwyczajach Paszczaków mówiła doktor Sigismunda Filifionka, która wierzy w katastrofy. W następnym odcinku poznamy zwyczaje Mybachów. Gatunku niezwykle groźnego, aczkolwiek na naszych terenach chronionego.

Dobranoc Państwu...