I work all night, I work all day, to pay the bills I have to pay
Ain't it sad
And still there never seems to be a single penny left for me
That's too bad
In my dreams I have a plan
If I got me a wealthy man
I wouldn't have to work at all, I'd fool around and have a ball...

Money, money, money
Must be funny
In the rich man's world
Money, money, money
Always sunny
In the rich man's world
Aha-ahaaa
All the things I could do
If I had a little money
It's a rich man's world

(ABBA)

http://www.gazetawyborcza.pl/1,75248,4319312.html?nltxx=2015058&nltdt=2007-07-17-06-06 

http://strachprzed.blox.pl/2007/07/kolejny-wychowawca-narodu.html

http://socjopatycznamalkontentka.blox.pl/2006/04/Znow-fundamentalne-pytanie-czyli-kobieta-w-domu-i.html

Za PRL-u było takie hasło, dokładnie nie pamiętam, ale chodziło by emeryci popierali partię czynem i umierali przed terminem. Z danych zeszłorocznych wynika, że sześć milionów kobiet w wieku produkcyjnym pracuje w domu. Nie mają prawa do emerytur, mimo że zachrzaniały całe życie. Niedawno jeszcze politycy mówili, że ze względu na bezrobocie dobrze by było, gdyby kobiety pozostawały w gospodarstwie domowym. Oczywiście w tle pojawiło się hasło „dzietność” oraz to, że rodzina nie może być zdrowa moralnie, jeśli matka pracuje.

Czyli, w zależności od potrzeb kobiety raz powinny siedzieć w domu, a raz powinny pracować, bowiem „byłby to zły sygnał dla Polaków: można nie pracować i liczyć na emeryturę męża. To niewychowawcze”, jak mówi wiceminister Poliński. To może się wreszcie zdecydujemy, jaki model rodziny propagujemy?

Bo jeśli chodzi o wartości, to ładnie i pięknie, kobieta w domu a mąż w pracy, dzieci się bawią, a jeśli mówimy o systemie ubezpieczeń społecznych, to już kwestia wygląda zupełnie inaczej. Nie pracujesz – to nie jesz. Wracamy do felietonu napisanego przeze mnie w kwietniu ubiegłego roku, gdy zadawałam naiwne pytanie, dlaczego tylko 4% społeczeństwa szanuje domową pracę kobiecą?

„Jedynie 4% Polaków „bardziej poważa panią domu, niż kobietę pracującą poza nim” (wszystkie cytaty Polityka, nr 16/2006 – Raport, Martyna Bunda). Zestawmy to z liczbą sześciu milionów kobiet pozostających w domu, na utrzymaniu innych. Tylko niewielki procent ich partnerów szanuje ich pracę. Ale z tego można wnosić, że prace domowe, nie należą do tych, które społeczeństwo ceni. 4% dostrzega ich wagę. A reszta? Ma te kobiety za służące? Garkotłuki? Za kogo? Kim jest ta kobieta, z którą kładą się do łóżka wieczorem. Jeśli nie szanują jej pracy, to co w niej szanują”.

Teraz przestaję się dziwić. Państwo nie szanuje, to dlaczego ma szanować ktokolwiek? Państwo na mocy projektowanej ustawy mówi, że praca w domu jest niewychowawcza. Państwo ewentualnie szanuje mnie, bo dostarczam składek emerytalnych, co miesiąc ściągają ode mnie bajońskie sumy, a jak zdecyduję się urodzić następnych obywateli, to już przestaję być cokolwiek warta? Poza tym mówi się, że ktoś musi pracować na nasze emerytury. No to dobrze, przejęłam się tym zdaniem i wyprodukowałam kilka małych Polek i kilku Polaków. Wyprodukowałam tych, co będą pracować na emerytury, i co? I nic. Radź sobie sama.

Jeszcze się odezwie Jeremi Mordasewicz, że jak mąż bogaty, to niej babie odkłada na konto. Jasne, uwaga w stylu Marii Antoniny, że jak nie mają chleba, to niech jedzą ciastka. A jak mąż biedny? I nie odłożył?

Kiedyś Ł. mi powiedział, że byłby najszczęśliwszy, gdybym ja pracowała, bo strasznie to lubię, a on mógłby siedzieć w domu. I zdjęcia by sobie robił, projekty graficzne – no świetnie by się bawił, a ja bym czochrała kasę. Załóżmy, że tak by się stało, że malkontentka zamiast siedzieć w budżetówce jest wielką panią prezes i kosi duże, naprawdę duże pieniądze. I utrzymuje męża w domu, dodać należy, że męża starszego i to ładnych kilka lat. I co? Jak po przejściu na emeryturę padnę trupkiem, to mój Ł. zostanie bez niczego? Bo leń, bo trzeba go wychować, bo kto nie pracuje – ten nie je? Ok, przecież mogę mu odkładać na konto, szepnie pan Mordasewicz. A ja nie chcę. Zapieprzam równo i to są MOJE pieniądze. MOJE. Na dodatek, gdybym nie musiała płacić na ten ZUS, to bym je ulokowała na jakimś koncie, na którym by się odsetki pojawiły. A tak? Ja teraz płacę na przykład moją mamę i mojego tatę, którzy całe życie rypali, jak bobry przy tamie, a się okazuje, że niczego nie uzbierali. I to jeszcze nikogo nie nauczyło, że ZUS, to naprawdę nędzny pomysł.

Fajnie... Ja chcę tylko, żeby mogła dysponować moimi pieniędzmi. Bo na razie (w myśl projektowanej ustawy) wygląda to tak. Pracuję, płacę podatki, zbieram składki ZUS. Jak umieram, to moje składki z ZUS-u przechodzą do wspólnej kiesy, a ja pytam – dlaczego?

Płaciłam podatki, to chyba wystarczy, nieprawdaż? A może chcę mój ZUS dać siostrze? Dzieciom brata? To MOJA kasa, a nie państwa – proszę bez takich numerów. Zapracowałam i mam, mogę z nią zrobić co zechcę. Mogę zapisać testamentem na stowarzyszenie „Lambda” i nic nikomu do tego. Zbierałam całe życie. To oddajcie mi moją forsę.

Wracając ad rem. Ostatnio na przystanku widziałam plakat kampanii społecznej, dotyczący powrotu do pracy kobiet po ciąży oraz dyskryminacji kobiet na rynku pracy. To spory problem, który jak na razie przykryto becikowym i etosem matki-Polki. A pan Poliński z Samoobrony, jeszcze dołoży do pieca, że to jest niewychowawcze, jak się nie pracuje, a emeryturę pobiera. Niech nie będzie bezczelny i niech zechce się zastanowić, nad sytuacją kobiet, które chcą wrócić po urlopie wychowawczym, a jakoś nikt ich nie chce.

To teraz w praktyce widać, ile są warte wartości. Ile jest warty w IV RP, etos matki-Polki. Model małżeństwa tradycyjny, taki rodem z XIX wieku, to jeszcze odbierzcie mi prawa wyborcze, możliwość stawania przed sądem, bo na cholerę mi to? Wystarczy, że kobieta zostanie w domu, czyli będzie wychowywać dzieci i prowadzić gospodarstwo domowe, a przestaje być obywatelką. Nie ma nic.

To może tak dość tej hipokryzji? Powiedzmy może wprost. Kobiety do kuchni, rodzić dzieci najlepiej na tuziny, bo w końcu mamy wzorzec z Ogniem i mieczem, studenci do nauki, mężowie do pracy, Ludwik do rondla, a kasa dla ZUS-u.

Tyle są warte wartości rodzinne w praktyce. jakoś nie słyszę oburzenia posłów z LPR-u, którzy by walczyli o kobiece emerytury. Gdzie poseł Cymański? Gdzie Sobecka? Gdzie wartości rodzinne? Nie słyszę.

Według wicepremiera od peronów „istnieje "istotne" uzasadnienie dla emerytur małżeńskich, ponieważ - jak podkreślił - dotyczą one rodzin, w których mężczyzna pracuje, a kobieta zajmuje się wychowaniem dzieci. Z drugiej jednak strony takie rozwiązanie "bardzo drogo kosztowałoby obywateli”.

No proszę, powiedział że nic nie powiedział. To znaczy, że jak wartości to w sumie dobrze, ale jak przychodzi do mówienia o kasie, to już inna operetka. A poza tym, odkąd to przedstawiciela „taniego państwa” interesuje fakt, że obywateli to by drogo kosztowało? A poza tym, co by kosztowało? Moje pieniądze wziąłby Ł. – co mają do tego obywatele? Zacznijcie inwestować moją kasę, zacznijcie o nią dbać. A ona sama będzie na siebie pracować.

Wiecie co? Idę myć gary, a potem prać, chociaż ten aspekt mojej pracy szanuje jedynie 4% Polaków. Tak wychowanych przez etos i wartości. Tak im dopomóż Swarożyc i minister Gosiewski. Amen.