Michał: Feministka jest tłusta, nieogolona, wredna i nienawidząca całego świata, ale feminista to cyrk totalny. Najprawdopodobniej pedał, któremu się już kompletnie w głowie poprzewracało. Nie dość, że chce małżeństw i adopcji, to jeszcze praw kobiet!

[...]

Piotr: Gdy dwa lata temu rejestrowałem gdańską manifę w urzędzie wojewódzkim, urzędniczka powiedziała mi, że nie życzy sobie, abym walczył o jakieś prawa w jej imieniu, bo jej jest dobrze z tym, co ma. Ta wypowiedź wzbudziła pełen aprobaty rechot u jej kolegów z pokoju. Odpowiedziałem, że będę pamiętał podczas manify, aby akurat w jej imieniu nie krzyczeć.

[...]
Grzesiek: Feminizm spotyka się czasem z zarzutem, że po co mówić o sytuacji kobiet, kiedy są większe problemy, na przykład bezrobocie. Równie dobrze można się czepiać Matki Teresy, że zajmowała się trędowatymi, skoro są chorzy na AIDS.

[...]

Grzegorz: Jak się ma odrobinę oleju w głowie i empatii, to trudno nie być feministą.

(http://www.neww.org.pl/pl.php/news/news/1.html?&nw=2192&re=3)

Jakiś czas temu spotkałam pod uczelnią koleżankę, która wysiadała z samochodu ozdobionego dużym „L”. Pan kursowy stał obok niej i coś jej tam klarował, a ja po prostu podeszłam. No i od słowa, do słowa, pan zapytał, jaki mam samochód. Grzecznie odpowiedziałam, a pan ryknął:

- I mąż pozwala pani tym jeździć?

Tu ryknęłam ja i ryczałam do czasu, gdy nie zniknął z piskiem opon na zakręcie. Zarabiam, płacę raty na samochód, tak samo, jak niejaki Ł. To jest mój i jego samochód, a tak naprawdę jest to autko Klusi Pierożanki i nikomu nic do tego. W sumie prawa jazdy nie mam, ale kiedyś z pewnością będę miała i w związku z tym stanę się posiadaczką fallusa tak wielkiego, jak stąd na Sycylię, bo przecież Freud mówił, że zazdrościmy mężczyznom penisa.

Ta idiotyczna historyjka przypomniała mi się pod wpływem jednego komentarza, na jednym ze znajomych blogów. Sam komentarz – nic zdrożnego, ale ciąg skojarzeń doprowadził mnie do wielokrotnie słyszanej tezy mocno stereotypowej: prawdziwy mężczyzna nie może być feministą. Jak nim jest, to musi być coś nie tak. Jest zniewieściały.

Dobra, ale najpierw proszę mi wyjaśnić precyzyjnie, co oznacza to słowo. Czy wilk morski, który w ciszy swej kajuty robi na drutach jest zniewieściały? Dla niektórych facet, który się goli pod pachami, to już jest zniewieściały. Czy każda cecha faceta będąca odstępstwem od wyidealizowanego (stereotypowego) wizerunku twardziela odejmuje męskości? A co jej dodaje?

Czy istnieje coś takiego, jak wzorzec metra z Sevres, jakiś zestaw, obejmujący przymioty, które można uznać za jednoznacznie męskie?

To są przecież cechy kulturowe i się zmieniają. Przecież teraz nikt nie wymaga, aby każdy facet przynajmniej raz w życiu podniósł miecz dwuręczny. Nota bene, w czasach, gdy takowych mieczy się używało, też byli tacy, którym nie wypadało tego robić, albo nie umieli. Tak samo, jak chyba dziś nikt nie wymaga, by mężczyzna umiał se pogrzebać w samochodzie.

Cechy męskie mogą być także postrzegane jako uwarunkowanie biologiczne. To znaczy, że z dzidą na mamuta i mięso tachać do jaskini. No dobra, dobra, a dzisiaj co? Do supermarketu i tłuc się z innymi na stoisku jarzynowym? A potem wrócić do domu, uśmiechnąć się prezentując podbite oko i tonem zdobywcy szepnąć: kochanie, przyniosłem ci najpiękniejszy kalafiorek.

A ona odpowie namiętnie: Mój ty zdobywco, mój ty dzikusie... mrauuu.

Nie znając odpowiedzi w sprawie męskości zacznę od innej strony, bo zdefiniowanie feministy nie powinno nastręczyć większych kłopotów. Feminista to mężczyzna, który uznaje prawo kobiety do swobodnego decydowania o jej potrzebach, bez względu na przypisany jej zwyczajowo zestaw ról społecznych. Najkrócej jak można.

Ale teraz trochę jaśniej. W listopadowym cyklu felietonów pisałam o tym, że feminiści nie zgadzają się na powszechnie tolerowany/występujący system zachowań i ról społecznych uważając, że jest on krzywdzący dla kobiet, a pośrednio także dla nich samych. No to teraz, jeśli już mamy definicję, to proszę o odpowiedź na postawione w tytule pytanie. Może, czy nie może?

W jaki sposób feminizm mógłby ograniczać prawdziwego mężczyznę? Według mnie, w żaden. Chyba, że za męskość uważamy postawę wyrażającą się słowami: Helka, przynieś mi łyżkę z kuchni, bo mi zupa stygnie. A to wtedy rzeczywiście feminizm i męskość są niestety nie do pogodzenia. Jednakże wedle mnie męskość nie równa się byciu macho. Macho, to karykatura mężczyzny i męskości. To właśnie facet, który dzieli świat na czynności związane z płcią, płci przypisuje jakieś specyficzne konstrukcje myślowe: bo kobiety to..., bo mężczyźni to tak mają... I właśnie myślą, jak wspomniany wcześniej pan uczący jazdy. Że samochód, to przedłużenie fallusa. A takie myślenie z męskością nie ma nic wspólnego.

Jak więc jest? Feminizm odbiera męskość? A jeśli tak, to co konkretnie? A jeśli rzeczywiście feminiści nie są męscy, to ja mam gdzieś tę quasi-prawdziwą męskość. Wolę niemęskich, ale za to normalnych. Takich, jak mój domowy feminista, którego nie zamienię na żaden inny model. I wcale nie dlatego, że mi da swoją (moją) brykę. Abstrahując od faktu, że to jest autko Klusi Pierożanki.

Dobranoc Państwu...