Równolegle z gender studies nadal rozwija się tradycyjna amatorska kobietologia. [...] Podczas gdy feministki toczą spory o kobiecy podmiot i zarzucają sobie nawzajem nieuzasadnione uogólnienia, prawdziwi kobietolodzy nie bawią się w szczegóły. [...] Uzbrojeni więc w obserwacje własne, kobietolodzy będą więc pisać o psychice kobiety, moralności kobiety, uzdolnieniu do czegoś i niezdolności do czegoś innego, wreszcie – będą wnikać w myśli kobiety i wskazywać, czego ta kobieta tak naprawdę pragnie.

(Marta Spychalska – Zadra nr 4 2006/2007)

http://serwisy.gazeta.pl/metro/1,75931,3968568.html

Posłanka Sobecka znów coś robi dla kobiet w Polsce. Chce wydłużyć urlopy macierzyńskie do trzech lat, by zlikwidować placówki, które jedynie wiele państwo polskie kosztują – żłobki. Posłanka Sobecka mówi, że likwidacja żłobków przyczyni się do zmniejszenia bezrobocia oraz zwiększenia zadowolenia matek i dzieci. Już nawet nie pytam, gdzie są ojcowie, bo wedle IV RP dziecko ma tylko matkę. Już nawet nie chcę wiedzieć, jak zmniejszy się bezrobocie po likwidacji żłobków, gdy znikną miejsca pracy dla osób tam zatrudnionych. Ja dziś tylko zapytam: skąd pani Sobecka wie, co wpływa na zadowolenie matek. Też nie zapytam o kobiety, bo w Polsce, w pewnym wieku wypada być jedynie matką. Matką pełnoetatową, matką heroiczną, matką poświęcającą się, matką-ikoną, bowiem, jak powiedziała pani Sobecka w Sejmie: „Według mnie, jeśli wszystkim zapewni się równe szanse, to na pewno na tym starci dziecko” – co oznacza jedynie tyle, że skoro nie istnieje w procesie wychowawczym ojciec, to z pewnością równych szans dla matek nie ma się co spodziewać. Bo, jak doskonale wyłożą nam to kobietolodzy, kobiety właśnie takie są. Kiedy dorastają chcą być matkami, chcą poświęcać się dla maleństwa, każdą swoją komórką i nerwem żyją jego potrzebami, tracąc całkowicie podmiotowość.

Kobietologia w Polsce ma się dobrze i przy traktowaniu kobiety w sposób przedmiotowy będzie miała się nadal świetnie. Wszystkie kobiety w Polsce chcą, pragną, marzą. A o ich pragnieniach, woli i ochocie wie, kto...? No, kto? Posłanka Sobecka. Ona wie, że matki się ucieszą nie mogąc oddać dziecka do żłobka. Wszystkie. Czy ja żyję w antyutopii? W świecie fikcji literackiej, gdzie wszystkim kobietom wszczepia się chip do głowy, by znać ich myśli? I jestem buntowniczką z zepsutym mechanizmem, który powoduje w moim mózgu schizofreniczną perspektywę, pozwalającą na obrazoburczą wizję, że kobiety nie są masą, kisielem i pulpą? W moim świecie są kobiety, które pragną zostać z dziećmi w domu, ale też są kobiety, które chcą wrócić do pracy z bardzo różnych, indywidualnych względów. Oczywiście posłanka Sobecka wie lepiej, że matka zostanie w domu, bo te, co nie chcą, to je stać na wynajęcie niani, a poza tym to złe kobiety są, bo nie chcą, to ukarać. Ukarać wszelkie odstępstwa od normy wyznaczonej przez panią poseł. Ona jest normą. A czy pani poseł zadaje sobie pytanie o matki, które muszą iść do pracy? Czy myśli o matkach samotnych? I jeszcze ta iluzoryczna kasiora, o której mówi pani poseł, płacona przez samorządy a uzyskana po zamknięciu żłobków. Czy pani poseł w ogóle zadaje sobie jakiekolwiek pytanie? Nie sądzę. Ona jest kobietologiem. Żadnych przeliczeń, obserwacja i wiedza „z życia wzięta”, właściwa temu nurtowi pseudobadawczemu.

Nie wiem, co gorsze w Dniu Kobiet. Czy ten „kwiatek dla Ewy” w komplecie z rajstopami – jeden z symboli PRL-u, czy kobietologiczne numery pani poseł w IV RP. Zadowolone dzieci i matki, o których mówi pani poseł, to iluzja. Iluzja przyznanego sobie prawa do uszczęśliwiania innych. I wszystkim to samo, wedle jednego schematu. Matka – istota bez pragnień, bez woli, przedmiot, o którym decyduje państwo.

A tak na marginesie: do którego momentu, ta ochrona państwa nad dzieckiem się rozciąga? Mam rozumieć, że dla ich dobra wszystko, nawet kosztem psychicznego zdrowia części populacji. Część kobiet, która nie będzie chciała trzyletniego urlopu wychowawczego, ma zagryźć zęby i rzec, że liczy się dobro dziecka. Za wszelką cenę. Tylko to rodzi następne pytanie, bo urodzone dzieci, to także dziewczynki. Kiedy państwo przestaje się nimi opiekować i zaczyna im mówić, że mają się poświęcić? Jak pisze Ewa Kamińska: „Obywatelkami nie ma się co przejmować, bo kiedy dorosną, i tak będą musiały odsunąć na bok własne potrzeby” (Kobiety na Wiejskiej, „Zadra” nr 4 2006/2007).

To może w Dzień Kobiet zapytajmy: kim może być kobieta w IV RP? Nienarodzonym dzieckiem, dzieckiem pod opieką matki, zepsutą gimnazjalistką, którą przywoła do porządku minister Giertych, studentką, która jeśli sprzeciwia się zdjęciom nagusek na zebraniu naukowym jest zakompleksioną brzydulą (chociaż po co studiować, jeśli za chwilę będzie się siedziało w domu na trzyletnim wychowawczym) i wreszcie matką. Potem zostanie jeszcze teściową i babką. A kiedy może być sobą? A kiedy może realizować własne potrzeby? Kiedy może powiedzieć, że jej życie jest tak samo ważne, jak życie tego dziwnego gatunku, który nie występuje prawie w IV RP – ojca? Zapomniałam – kobieta w Polsce może być jeszcze posłanką. Co prawda nie bardzo wiem, w jaki sposób ma to zrobić, bo ma się poświęcać wychowaniu dzieci. Im większa ich liczba – tym lepiej. Tak, drwię sobie. Tak, ironizuję – bo na razie pomysły pani poseł jeszcze nie są realizowane i mam nadzieję, że nigdy nie będą. Jednak pod maską ironii ukrywam strach. Strach przed zwycięstwem kobietologii stosowanej. Strach przed utrwaleniem pewnej wizji, że kobiety, że wszystkie kobiety chcą i zachowują się tak samo. Że, co prawda nie mówią jednym głosem, ale mówi w ich imieniu kobietologia.

„Kobieta dysponuje nie tylko inną niż mężczyzna budową ciała, lecz także specyficznym działaniem narządów zmysłów. Z reguły kobiety widzą dokładniej, barwniej i szerzej niż mężczyźni. Potrafią dzięki temu dokładniej myć, sprzątać, a także gustowniej ubierać się czy dekorować wnętrza” – jak zauważa ks. Marek Dziewicki, kolejny wybitny kobietolog. Specyficzne działanie zmysłów, uprawnia kobiety do mycia i sprzątania. Niby lepiej, barwniej i szerzej, ale nie ma skojarzenia na przykład z malarstwem, z dokładnością prac badawczych. Nasze życie to predestynacja do mycia, sprzątania, dekoracji wnętrz, a jedyne czego pragniemy, to móc całkowicie poświęcić się dziecku. W ostatniej „Zadrze” jest też artykuł Ewy Kolasińskiej, kobiety, która zaszła w ciążę i dość szybko po porodzie wróciła do pracy. Pracodawca i zespół współpracowników starali się, by ciąża i urodzenie dziecka przeszły w sposób najmniej stresowy. Mama wróciła do pracy, bez wyrzutów sumienia („I już wiem, że dobrze robię – niezależnie od tego, co o tym myśli reszta świata”).

A może zamiast zmuszać wszystkie „zadowolone kobiety” do trzyletniego urlopu przyjrzeć się, jak można to zrobić inaczej? Właśnie dla garstki tych niepokornych, które chcą być aktywne zawodowo? Ewa Kolasińska poowiada historię swojego macierzyństwa, w którym występuje także drugi rodzic – tata, który potrafi kąpać i karmić, a nawet przewinąć, bo jak zauważa autorka, czynności te nie są skomplikowane dla zdolnego menagera. W pracy nikt nie zadaje głupich pytań i nie dziwi się, gdy pani Ewa mówi, że będzie czasem pracować w domu.

Może zamiast wspaniałych pomysłów kobietologów zacząć rozmawiać z pracodawcami o prawach pracujących kobiet-matek? Może państwo zacznie się opiekować rodziną? Ciągle w IV RP, o tym słyszę, a efektów nie widać. Może skończyć z pomysłami na miarę „1984” Orwella, a zacząć myśleć?

Kobiety nie są kisielem, pulpą, zawiesiną. Każda z nich – nas, ma swoje życie, swoje pragnienia, dążenia, sukcesy i porażki. Może IV RP, skoro nie potrafi pomóc, to chociaż nie będzie przeszkadzać? I może wreszcie przestaniemy w IV RP być gromadą, w imieniu której posłowie się wypowiadają, której zamyka się usta? Może ktoś wreszcie zwróci uwagę, że pomysły rodem z kołchozu, gdzie wszystkim po równo, to znaczy, że jedno gówno, nie podobają wszystkim ludziom? Uszczęśliwianie na siłę pachnie mi komunizmem. A myślałam, że żyję w demokratycznym kraju. Może ja w nim żyje, ale posłanka Sobecka zdaje się tego faktu jakoś nie zauważać. W Dniu Kobiet życzę jej specyficznym zmysłom dokładniejszego spojrzenia. I jeszcze jedno pani poseł: ja nie mam na myśli zmywania – jasne?