W Książkach najgorszych Stanisław Barańczak zdradzał tajemnicę, jak powstawały „machejkizmy” vel „machejcyzmy”, czyli wyjątkowe neologizmy pisarza Machejka. Otóż pisarz ów dyktował sekretarzowi, sam w owym czasie tęgo pociągał z piersiówki. Nie mam na wierzchu Barańczaka, ale brzmiało to mniej więcej tak:

- Na fali uchwał siódmego plenum... (gul, gul, gul) rolnicy wyszli na pola z (gul, gul)... eeee... oraczkami.

Jeśli ktoś się nie domyślił, to chodziło o pługi. Dlaczego nagle przypomniał mi się Machejek? Bo ostatnio na zajęciach nagle wygłosiłam kwestię:

- Prawica, jak zawsze jest elegancka – czym wzbudziłam wybuchy homeryckiego śmiechu wśród obecnej na sali młodzieży. A ja miałam na myśli „Przegląd Polski”, tylko ten, co się zaczął ukazywać w drugiej połowie lat sześćdziesiątych XIX wieku. Prawdą jest, że zdarzyło się Tarnowskiemu tam napisać, że powstanie styczniowe było dziełem głupców i szaleńców. Prawdą było, że sugerował matactwa finansowe. Prawda, że możemy się z myślą konserwatywną nie zgadzać. Tylko właśnie: Stanisław Tarnowski, Józef Szujski, Stanisław Koźmian to jednak są to postaci, których język (nie zawarte w nim treści) wzbudzać może w nas największą zazdrość i zgoła niechrześcijańskie uczucie zawiści. A nawet Henryk Sienkiewicz, publicysta jakże konserwatywnego „Czasu”, jak pisze o naturalizmie, to odpowiedzi jego adwersarzy są blade, często zbyt emocjonalne, a nawet z argumentami ad personam.

No właśnie Machejek, czy folwarczna polszczyzna towarzysza Wiesława (Gomułki), z jego rozlazłymi końcówkami i ad hoc tworzonymi związkami frazeologicznymi to właśnie cecha lewicy. Tej przaśnej lewicy, komunistycznego bełkotu. Bo to właśnie taki język, jaki świat. Jak pochrząkiwanie świń z orwellowskiego dzieła. Gdy w ostatnim zdaniu czytamy, że nie wiadomo, czy te dźwięki pochodziły z gardeł zwierząt, czy też ludzi.

Nie należy się więc dziwić polskiej lewicy, w kwestii niedociągnięć manier, czy uchybień językowych. Bo ich wzorce, to antywzorce, ale prawica? Prawica, która w każdym zdaniu wykrzykuje głośno patriotyzm i ojczyzna? Prawica, która jest dobrze wykształcona i w towarzystwie bywała?

Przepraszam, ale coś tu jest nie tak. Gdy któryś z braci Kaczyńskich mówi, to ja prawie żadnego zdania nie jestem w stanie zrozumieć. Poczynając od braku dynamiki wypowiedzi, przez błędne akcentowanie, siermiężną wymowę samogłosek nosowych, niestaranną dykcję powodującą zlewanie się wyrazów, aż po uporczywe powtarzanie jednego słowa, które zaburza logikę wywodu. Oczywiście wspomnieć także należy o wpadkach wulgarnych, za które dodatkowo przepraszać nie zamierzają. Przeprosinach za dziada spieprzającego, co jest szczególnie ciekawe w kontekście ścigania bezdomnego Huberta, który w sumie odpowiedział pięknym za nadobne. Przeprosinach za słowa hymnu państwowego, sprofanowanego przejęzyczeniami. Czy przeprosinach za „małpę w czerwonym”, co w końcu okazało się formą czułą i dodatkowo wzmocnione wypowiedzią o urodzie dziennikarki.

Jak lewica się upija, klnie i zachowuje (cytując Wańkowicza) jak „bidel z las” – to ja się nie dziwię. Historia pobawiła nas lewicy z prawdziwego zdarzenia. W końcu chyba dokładnie wiemy, jak towarzysz Stalin sobie z nimi poradził. Lewica, która wykrystalizowała się po wojnie, była efemerydą, co do której chyba nikt z nas złudzeń nie ma.

Dziwię się trochę partiom chłopskim, bo w pamięci mam raczej Macieja Rataja i Wincentego Witosa. Chociaż, z drugiej strony, to też się nie dziwię, bo ten Bigda, co szedł u Bandrowskiego i strach inteligentów wzbudzał, to może rzeczywiście ma jakieś przełożenie na naszą teraźniejszość. Może źle poszukuję źródeł polskich partii chłopskich, może to podobnie, jak z lewicą, dzisiejsza Samoobrona to pokłosie czasów, w których słowa „wicie, rozumicie”, najlepiej oddawały sposób porozumiewania się elit. W takim kontekście słowa o tym, że nie można zgwałcić prostytutki, albo stwierdzenie, że Łyżwiński poklepuje, bo tak ma – stają się jasne i zrozumiałe.

Natomiast prawica nadal powołuje się na tradycję przedwojenną. I słusznie, bo przez lata PRL-u prawicy w Polsce nie było. Jednakże, jeśli się powoływać, to w całości, a nie wybiórczo. Poza tym, ja tak piszę „prawica” i „lewica”. Przecież partii prawicowych w Polsce przedwojennej było kilka. Chodzi mi raczej o myśl konserwatywną, o tradycję właśnie, a nie o konkretne wzorce. Bo sama nie jestem pewna, czy polska prawica po 1989 się już wykrystalizowała, czy powstała. Prawica, z którą pewnie bym się nie zgadzała, ale bym mogła szanować. Wszak byłam kiedyś członkinią partii, w której były wyraźne nurty: umiarkowanie konserwatywny i chadecki. Czyli nie chodzi tu o jakąś nienawiść oszalałej feministki i lewaczki, jak mnie czasem prawica nazywa.

Tu chodzi właśnie o pragnienie, niespełnione marzenie, by polska prawica przestała mówić nowomową, by przestała być agresywna i butna, bo to co robi, przystoi rozpasanemu lewactwu, a nie profesorom prawa na ten przykład. By polska prawica wróciła do ostrych polemik i gromkich kazań, ale w otoczeniu nieskazitelnych manier i pięknego języka polskiego.

Tak im dopomóż Bóg...